Eros Poli

Wie heeft er niet genoten van de aanval van Steven Kruiswijk in de etappe naar Alpe d’Huez? En de laatste meters naar de top van Tom Dumoulin? Een etappe die ik op het puntje van mijn stoel volgde. Wat een Tour tot nog toe dit jaar. Prachtig.

Het deed me denken aan de aanval die Eros Poli in 1994 ondernam tijdens de touretappe die over de Mont Ventoux ging en eindigde in Carpentras. Poli stond lang niet zo goed geklasseerd als Steven Kruiswijk. Wat heet! Hij stond een na laatste in het algemeen klassement. Zijn kopman Mario Cipollini, waar hij de sprint voor aantrok, was al naar huis. Op 100 kilometer van de Ventoux koos hij voor de aanval: de dood of de gladiolen.

Op die warme dag zag ik hem in Bedoin aan komen. Een man van 1.94m en 95 kilo. Hij had ruim 25 minuten voorsprong op het peloton. In dat peloton gele trui drager Indurain soeverein boven iedereen uit stekend. Poli dacht zo’n minuut per kilometer bergop te verliezen. Dat werd dus krap. Ik gaf er geen cent voor dat hij het zou halen. Stoempend en zuchtend kwam hij voorbij. Op de top van de Ventoux had hij toch nog 4 minuten op Marco Pantani. Toen kon hij met afdalen gebruik maken van zijn 95 kilo. Als een steen is hij afgedaald (Indurain vloog tijdens de afdaling nog bijna uit de bocht) naar Malaucène en door gekacheld naar Carpentras. Hij won! Een held werd geboren.

Dat je met leeuwenmoed en verstand bijna op nul de Koninginnerit van de Tour zou kunnen winnen; dat sprak me als niet klimmer (beste tijd 1.58.18) enorm aan. Wat een metafoor voor het leven is dat wielrennen toch.

Ergens in 2003 kwam ik erachter dat hij een klein restaurantje had in het centrum van Verona. Tijdens onze vakantie van 2004 zocht ik mijn fietsheld daar op. Bij binnenkomst zag ik achter een tafeltje waar een grote man zat, een krantenknipsel met Eros Poli waar hij zegevierend in Carpentras over de meet gaat. Dat moest hem dus zijn. Mijn Italiaans was niet zo molto bene, dus sprak ik hem aan in het Engels: ‘Are you Eros Poli? “. “Yes I am” zei hij ontwapenend. We maakten kennis en “I did not give a penny for you!”zei ik in mijn steenkolenengels tegen hem. “So did I” zei hij lachend. “It was the finest day in my life!”. Het was een fantastische ontmoeting en natuurlijk gingen we op de foto. Wat een benaderbaar prachtmens.

Op 10 juli 2018 fietste ik met mijn drie kinderen via Sault op weg naar de top van de Ventoux. Bij Chalet Reynard aangekomen zag ik twee Pinarello’s tegen het houten hek voor de banken staan. Op een stond ‘A. Schwartz’ met een Amerikaans vlaggetje, op de andere ‘Eros’ met een Italiaans. Het zou toch niet…….Het was ‘m; mijn fietsheld. ‘You visited me in Verona’ …..dat hou je toch niet voor mogelijk……Weer hadden we een mooi gesprek. Hij (dertig kilo afgevallen) was nog even bescheiden en aardig als in 2004. ‘On the top we make a picture’ beloofde hij me.

Met mijn kinderen daar omhoog fietsen én op de top met mijn held op de foto. Mijn dag kon niet meer kapot.

Willem Bongaarts